Ávallt í eigin heimi

Mér finnst stundum ég skynja að viðhorfið hér á landi sé að mótmæli þykji óttalega hallærisleg. Eitthvað sem eingöngu óharðnaðir menntaskólanemar og bitrir tuðarar gera. Margir telji sig jafnvel yfir það hafna að tjá sig á þennan máta, telji það ekki skila neinum árangri, og eru svo óttalega pirraðir yfir því ónæði sem af sumum mótmælum hlýst … “af hverju þarf þetta að bitna á mér og mínum degi?!”.
Það er lýðræðislegur réttur okkar að tjá okkur um eigið samfélagi, hvort sem það er við kjörkassann eða með því að öskra úr sér lungun framan í ráðamenn þjóðarinnar. Stundum gerist það að mótmælendur brjóta lög og reglur í óþökk annarra. En að sama skapi eru sum lög og sumar reglur sem brjóta á okkur sem þegnum í okkar eigin samfélagi.

Mig langar að segja ykkur sögu og ætla að taka mér skáldaleyfi við frásögnina.
Sagan er af venjulegri konu sem bjó í venjulegu landi í venjulegum bæ. Í bænum hennar ríktu lög og reglur sem henni, eins og öðrum, var gert að fylgja og hlýða. Og eins og hjá okkur öllum mótaðist af líf konunnar af samfélaginu sem hún bjó í. Dagarnir liðu, árin fuku hjá, lífið gekk sinn vanagang. Kona þessi sá samt gallana á sínu eigin umhverfi, líkt og við öll gerum. Suma daga vógu þessir gallar þyngra á henni en aðra. En hún tjáði sig sjaldnast um áhyggjur sínar, hvað gat hún svosum gert, pínulítil konan á móti lögum lands og bæjar?
Einn morgunn í byrjun desember mánaðar vaknaði konan eins og aðra morgna og bjóst til vinnu. Það sem hún vissi ekki var að að þennan daginn myndi hún ekki komast heim aftur að vinnu lokinni eins og venja var. Þaðan af síður datt henni í hug að þennan sama dag yrði hún handtekin fyrir það eitt að segja “Nei”.
Konan í sögunni heitir Rosa Parks, hún var svört, og þann 1. desember árið 1955 var hún handtekin fyrir að segja “Nei” þegar henni var skipað að standa upp fyrir hvítum strætisvagnarfarþegum eins og aðskilnaðarstefna Bandaríkjanna kvað á um.
Þetta litla “nei” hennar Rósu er upphafið á mannréttindabaráttu svartra í Bandaríkjunum.

“Nobody makes a greater mistake than he who did nothing because he could only do a little.”
-Edmund Burke

Látið í ykkur heyra… það er alltaf einhver að hlusta