Ávallt í eigin heimi

Einhvern tímann heyrði ég að góður mælikvarði á eigin stress-stuðul væri að setjast niður með lokuð augun og opna þau ekki aftur fyrr en maður telur að fimm mínútur séu liðnar. Ég prófaði þetta í gær. Lokaði augunum og dró andann og tjillaði. Eftir heví langan tíma var ég nokkuð viss um að ég væri búin að sitja í fimm mínútur, ef ekki lengur, alveg pottó. Opnaðu augun og leit á klukkuna…. ein og hálf mínúta liðin.

Sökum skelfilegrar niðurstöðu úr stress-stuðla prófinu ákvað ég að slaka á mér. Fór í búbblubað og tók með mér bók um kynþáttahyggju. Eftir baðið leitaði ég svo upp slökunardisk sem ég vissi ég átti í fórum mínum. Skellti honum í tækið, lagðist upp í rúm og ýtti á play.

Diskurinn byrjaði á ægifögrum sjávarhljóðum og ég sá fyrir mér öldurnar skella á gullinni strönd “skvvvjjjjíííísssss … skvoooosssjjjj” Svo byrjaði einhver kona að tala sem ég kýs að kalla Slöku. Hún sagði mér að tæma hugann og slaka á fótunum, höndunum, hálsinum og svo framvegis. Ég gerði það. Svo sagði hún mér að anda djúpt og ég gerði það. Hún meira að segja andaði með mér og ég heyrði hana snorkla inn súrefninu og svo blés hún frá “hhhhaaaaaaaaahhhhh” … af engum smá krafti… easy there McBreathy.
Svo tók við einhverskonar sjálfstyrking. Slaka sagði mér að endurtaka í huganum allt sem hún sagði. Ég samþykkti það. Svo byrjaði hún.

Slaka: Ég er sterk
Ég: Ég er sterk
… og við endurtókum þrisvar sinnum. Stutt og laggott.

Slaka: Í dag er góður dagur
Ég: Í dag er góður dagur
… og við endurtókum þrisvar sinnum.

Svo kom næsta setning
Slaka: Ég ber ábyrgð á lífi mínu, öllum mínum athöfnum, gjörðum og tilfinningum
Ég: ha?!
Slaka: Ég ein ber ábyrgð á lífi mínu, öllum mínum athöfnum, gjörðum og tilfinningum
Ég: Ég ber ábyr….. Slaka: Ég ber ábyrgð á lífi mínu, öllum mínum athöfnum, gjörðum og tilfinningum
Ég: voðalega talaru hratt

Slaka hélt áfram
Slaka: Ég er með gott minni
Ég: uuuuh nei ekki ég miðað við síðustu setningu
Slaka: Ég er með gott minni
Ég: Þú ert minni!
Slaka: Ég er með gott minni
Ég: Ég held að einbeiting sé farin

Í endanum á disknum skrúfaðist niður í röddinni á Slöku og tónlistinni og eftir sat sjávarniðurinn … “skvvvjjjjíííísssss … skvoooosssjjjj” sem fór svo hækkandi þannig á endanum var ljúfi sjávarniðurinn orðinn að “SKVVVJJJJJÍÍÍÍÍÍSSSSS…. SKVOOOOOSSSSJJJJ!!!” Ég slökkti á disknum og hugsaði “já já alveg róleg á Tsunami.is”

Veit samt ekki hvort þessi diskur gerði nokkuð gagn. Fyrstu orðin mín í morgun voru “rassgatis fjandi” sem ullu upp úr mér um það bil sekúndu eftir ég vaknaði og leit á klukkuna og sá ég var orðin of sein.

Ég hresstist þó þegar ég fékk kaffibollann minn í hendurnar. Kaffi er vissulega besta slökunin. Namiste mar.. algjört namiste.